കെപിസിസി നിർവാഹക സമിതി ഇന്ന് യോഗം ചേരുമ്പോൾ ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടത് സംഘടനയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചില അസ്വസ്ഥമായ ചോദ്യങ്ങൾ കൂടിയാണ്. മന്ത്രിസഭയിൽ അംഗമായ ഒരാൾ തന്നെ പാർട്ടി അധ്യക്ഷ സ്ഥാനത്തും തുടരുന്നത് എത്രത്തോളം പ്രായോഗികമാണ്? ഭരണവും സംഘടനയും ഒരേ കൈകളിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത് പാർട്ടിക്കും സർക്കാരിനും ഗുണകരമാകുമോ?
ചോദ്യങ്ങൾ വ്യക്തികളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ളതല്ല. പദവികളുടെ സ്വഭാവവും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുടെ വ്യാപ്തിയുമാണ് പ്രശ്നം.
തിരുവനന്തപുരം ∙ അധികാരം കിട്ടിയതോടെ കോൺഗ്രസിന് മുന്നിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം പ്രതിപക്ഷത്തെ നേരിടുന്നതല്ല; സ്വന്തം സംഘടനയെ എങ്ങനെ കാര്യക്ഷമമായി നയിക്കണമെന്നതാണ്.
കെപിസിസി നിർവാഹക സമിതി ഇന്ന് യോഗം ചേരുമ്പോൾ അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു ചോദ്യം ഒഴിവാക്കാനാകില്ല.
മന്ത്രിയും പാർട്ടി അധ്യക്ഷനും ഒരാളായാൽ, ഒടുവിൽ മുഴുവൻ സമയ ശ്രദ്ധ ലഭിക്കുന്നത് ആർക്കാണ്—ഭരണത്തിനോ സംഘടനയ്ക്കോ? ഇത് ഒരു വ്യക്തിക്കെതിരായ വിമർശനമല്ല. അതിലുപരി, അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന കോൺഗ്രസ് സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട സംഘടനാ ചോദ്യമാണ്.കാരണം മന്ത്രിസ്ഥാനം ഒരു മുഴുവൻ സമയ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. അതുപോലെ തന്നെ കെപിസിസി അധ്യക്ഷ സ്ഥാനവും.
അധികാരം ലഭിച്ചപ്പോൾ സംഘടന പിന്നിലാകരുത്
വർഷങ്ങളായുള്ള രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടത്തിന് ശേഷം അധികാരത്തിലെത്തിയ കോൺഗ്രസിന് ഇപ്പോഴാണ് സംഘടനയെ ഏറ്റവും ശക്തമാക്കേണ്ട സമയം.സർക്കാർ മുന്നോട്ടുപോകണം. അതോടൊപ്പം പാർട്ടിയും മുന്നോട്ടുപോകണം.
മന്ത്രിമാർ സെക്രട്ടേറിയറ്റിലും നിയമസഭയിലും ഭരണത്തിന്റെ ചുമതലകളിലും മുഴുകുമ്പോൾ പാർട്ടി അധ്യക്ഷൻ ജില്ലകളിലും മണ്ഡലങ്ങളിലും പ്രവർത്തകരുടെ ഇടയിലും സംഘടനയെ നയിക്കണം. ഇരുവഴിയിലേക്കും ഒരേ സമയം ഓടുന്ന നേതൃത്വം ഒടുവിൽ രണ്ടിടത്തും വേഗം കുറയ്ക്കുമോ എന്നതാണ് ആശങ്ക.
ഇവിടെ വ്യക്തിയുടെ കഴിവിനെക്കുറിച്ചല്ല ചോദ്യം. ഏറ്റവും കഴിവുള്ള നേതാവിനുപോലും 24 മണിക്കൂർ മാത്രമാണ് ലഭിക്കുന്നത്.
മന്ത്രിയുടെ സമയം സർക്കാരിന്; അധ്യക്ഷന്റെ സമയം പാർട്ടിക്ക്
ഒരു മന്ത്രിക്ക് സ്വന്തം വകുപ്പിന്റെ പ്രവർത്തനം മാത്രം നോക്കിയാൽ മതിയാകില്ല. ഉദ്യോഗസ്ഥരുമായി നിരന്തര ചർച്ചകൾ, പദ്ധതികളുടെ അവലോകനം, നിയമസഭാ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ, ജനങ്ങളുടെ പരാതികൾ, മണ്ഡലത്തിലെ ഇടപെടലുകൾ എല്ലാം മന്ത്രിയുടെ സമയമെടുക്കും. കെപിസിസി അധ്യക്ഷന്റെ ചുമതലയും അത്രത്തോളം വ്യാപകമാണ്.
ഡി.സി.സി. അധ്യക്ഷന്മാരുമായി ചർച്ചകൾ, മണ്ഡലം കമ്മിറ്റികളുടെ പ്രവർത്തനം, സംഘടനാ പ്രശ്നങ്ങൾ, പ്രവർത്തകരുടെ പരാതികൾ, ഗ്രൂപ്പ് തർക്കങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ പ്രതിരോധം, മാധ്യമ ഇടപെടൽ, തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഒരുക്കം ഇതെല്ലാം അധ്യക്ഷന്റെ മേശയിലെത്തും.
രണ്ടു പദവികളും ‘പാർട്ട് ടൈം’ പദവികളല്ല. അതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ വൈരുധ്യം.
‘അധ്യക്ഷൻ’ എന്ന പദവി മാത്രം മതിയോ?
കോൺഗ്രസിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ അധ്യക്ഷസ്ഥാനം വെറുമൊരു ഔപചാരിക പദവിയല്ല. പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ദിശ നിർണയിക്കുന്നതും താഴെത്തട്ടിലെ പ്രവർത്തകരെ ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതും സംഘടനയുടെ ദൈനംദിന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകുന്നതും അധ്യക്ഷനാണ്. അപ്പോൾ അധ്യക്ഷന് സർക്കാർ വകുപ്പിന്റെ ചുമതല കൂടി വന്നാൽ സ്വാഭാവികമായും സംഘടനയുടെ ദൈനംദിന പ്രവർത്തനത്തിൽ ഇടവേളകൾ ഉണ്ടാകാം. ആദ്യഘട്ടത്തിൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമായി തോന്നണമെന്നില്ല. പക്ഷേ സംഘടനയിലെ ചെറിയ വിള്ളലുകൾ പലപ്പോഴും വലിയ പ്രതിസന്ധികളാകുന്നത് തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് തൊട്ടുമുമ്പാണ്.
യൂത്ത് കോൺഗ്രസിലും ഇതേ ‘മോഡൽ’
പ്രശ്നം കെപിസിസിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. യൂത്ത് കോൺഗ്രസ് അധ്യക്ഷൻ തന്നെ മന്ത്രിസ്ഥാനത്ത് തുടരുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടെങ്കിൽ, യുവജന സംഘടനയുടെ സ്വതന്ത്രമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ചും അതേ ചോദ്യം ഉയരും.
യൂത്ത് കോൺഗ്രസ് മന്ത്രിമാരുടെ രാഷ്ട്രീയ പരിശീലന കേന്ദ്രമല്ല; അത് യുവ പ്രവർത്തകരുടെ സംഘടനയാണ്. താഴെത്തട്ടിൽ പുതിയ തലമുറയെ വളർത്തുകയും യുവജന വിഷയങ്ങളിൽ സർക്കാരിനെയും പാർട്ടിയെയും ബന്ധിപ്പിക്കുയും യുവജനക്ഷേമത്തിന് ഊർജ്ജം പകരേണ്ടതും ചെയ്യേണ്ട ശക്തമായ സംഘടനയായിരിക്കണം അത്. മന്ത്രിയുടെ ഓഫീസും യൂത്ത് കോൺഗ്രസ് ഓഫീസും ഒരേ സമയത്ത് കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടി വന്നാൽ, ഒടുവിൽ ഏതിനാണ് മുൻഗണന?ഇതാണ് ചോദ്യം.
അധികാരവും സംഘടനയും ഒരേ കൈയിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോൾ
കോൺഗ്രസിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി അതിന്റെ ജനാധിപത്യപരമായ സംഘടനാ ഘടനയാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന പാർട്ടിയാണ് കോൺഗ്രസ്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ പദവികളുടെ കേന്ദ്രീകരണം എന്തുകൊണ്ട്?
ഒരു വ്യക്തിക്ക് കൂടുതൽ അധികാരം നൽകുന്നതാണോ കാര്യക്ഷമതയുടെ അളവുകോൽ, അതോ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ വിഭജിച്ച് കൂടുതൽ ആളുകളെ പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതാണോ? പാർട്ടിയുടെ ഭാവി വ്യക്തികളെ ആശ്രയിച്ചല്ല, സംഘടനാ സംവിധാനങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചായിരിക്കണം.ഒരു മന്ത്രി മാറിയാലും വകുപ്പ് മുന്നോട്ടുപോകണം. ഒരു കെപിസിസി അധ്യക്ഷൻ മാറിയാലും സംഘടന മുന്നോട്ടുപോകണം. അതാണ് ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയുടെ ലക്ഷണം. ഇവിടെ ‘വ്യക്തിയെ’ മാറ്റണമെന്നല്ല ആവശ്യം ഈ ചർച്ചയെ വ്യക്തിപരമായ അധികാരപ്പോരായി കാണുന്നത് എളുപ്പമാണ്. പക്ഷേ അതാണ് വിഷയത്തെ തെറ്റായ ദിശയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.
ചോദ്യം ആരാണ് കഴിവുള്ളത് എന്നല്ല. ആർക്കാണ് ഏത് ഉത്തരവാദിത്തം പൂർണമായി നിർവഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഘടന ഉണ്ടാക്കുന്നത് എന്നതാണ്.
ഒരു നേതാവിന് മന്ത്രിയായും അധ്യക്ഷനായും മികച്ച പ്രകടനം നടത്താൻ കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാം. എന്നാൽ അതേ നേതാവിന്റെ കഴിവ് രണ്ട് മേഖലകളിലായി വിഭജിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ, രണ്ടിടത്തും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരമാവധി ശേഷി പാർട്ടിക്കും സർക്കാരിനും ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയ വിലയിരുത്തൽ.
കോൺഗ്രസിന്റെ ‘അധികാര പരീക്ഷ’ ഇതാണ്
തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വിജയിച്ച് സർക്കാർ രൂപീകരിക്കുക എന്നത് രാഷ്ട്രീയ വിജയത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടം മാത്രം. അധികാരം എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പരീക്ഷ. അതുപോലെ, അധികാരത്തിലെത്തിയ ശേഷം സംഘടന എങ്ങനെ വളർത്തുന്നു എന്നതും പ്രധാനമാണ്.
ഇന്ന് സർക്കാർ ശക്തമായിരിക്കാം. നേതാക്കൾ ജനപ്രിയരായിരിക്കാം. തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം വലിയതായിരിക്കാം.
പക്ഷേ അഞ്ചുവർഷത്തെ രാഷ്ട്രീയ യാത്രയിൽ പ്രവർത്തകരുടെ ഊർജം, സംഘടനയുടെ അടിത്തറ, പുതിയ തലമുറയുടെ വളർച്ച എന്നിവയാണ് പാർട്ടിയുടെ ഭാവി നിർണയിക്കുക.
അതിനാൽ തന്നെ മുഴുവൻ സമയ കെപിസിസി അധ്യക്ഷൻ വേണമെന്ന ആവശ്യം ഒരു പദവിക്കായുള്ള ആവശ്യമല്ല; സംഘടനയുടെ കാര്യക്ഷമതയ്ക്കായുള്ള ആവശ്യമാണെന്ന് കോൺഗ്രസ് തിരിച്ചറിയേണ്ട സമയമാണിത്.
ഇന്നത്തെ യോഗത്തിന് മുന്നിലുള്ള യഥാർത്ഥ ചോദ്യം
കെപിസിസി നിർവാഹക സമിതി യോഗത്തിൽ എത്ര രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമെന്നത് പിന്നീട് അറിയാം. പക്ഷേ സംഘടനയുടെ ഭാവിയെ സംബന്ധിച്ച ഒരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യത്തിന് മറുപടി കണ്ടെത്തേണ്ട സമയമാണിത്:
കോൺഗ്രസിന് മന്ത്രിമാരെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമോ, സംഘടനയെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമോ എന്നല്ല. രണ്ടിനെയും ഒരേസമയം ശക്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്ന ഘടന എങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കണം എന്നതാണ്.
മന്ത്രിക്ക് ഭരണത്തിൽ പൂർണ ശ്രദ്ധ വേണം. പാർട്ടി അധ്യക്ഷന് സംഘടനയിൽ പൂർണ ശ്രദ്ധ വേണം. യൂത്ത് കോൺഗ്രസ് അധ്യക്ഷന് യുവജന സംഘടനയിൽ പൂർണ ശ്രദ്ധ വേണം.
ഒരേ വ്യക്തിയിൽ അധികം പദവികൾ കൂട്ടിവെക്കുന്നത് നേതൃത്വത്തിന്റെ ശക്തിയാണെന്ന് തോന്നാം. എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ അത് സംഘടനയുടെ ദൗർബല്യമായി മാറുകയും ചെയ്യും.
കോൺഗ്രസിന് മുന്നിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യം അതാണ്.
‘ആരാണ് അധ്യക്ഷൻ?’ എന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം‘അധ്യക്ഷന് എത്ര സമയം പാർട്ടിക്കായി നൽകാനാകും?’
ഇന്നത്തെ കെപിസിസി യോഗത്തിൽ ഉയരേണ്ട ഏറ്റവും അസൗകര്യമുള്ള ചോദ്യം ഒരുപക്ഷേ ഇതുതന്നെ.
